skip to Main Content
Ο Άγιος Παΐσιος διδάσκει πίστη και υπομονή

Ο Άγιος Παΐσιος διδάσκει πίστη και υπομονή

Τις ημέρες αυτές, που ενθυμούμαστε το μαρτύριο του Κυρίου μας, της υπομονή Του και το μεγαλείο των λόγων και πράξεών Του, αναμένουμε καρτερικά την Ανάστασή Του, να σημάνει και για μας την ελπίδα για πνευματική και σωματική Ανάσταση στα Έσχατα. Η περίοδος αυτή δίνει, επίσης, δύναμη, κουράγιο κι ελπίδα στους πονεμένους και ασθενείς, ώστε να υπομένουν και να πιστεύουν στη σωτηρία τους και να μετατρέπουν τον πόνο σε άσκηση, σοφία και δίδαγμα.

Άγιος Παΐσιος - Παλαιωμένη ΑγιογραφίαΟ Αρχιμανδρίτης, Αρσένιος Κατερέλου, αφηγείται το τελευταίο Πάσχα του Αγίου Παϊσίου, τις ημέρες που έζησε μαζί του. Η υπομονή του αγίου στον πόνο και στον καρκίνο που γέμιζε το σώμα του, η γαλήνη του στην προσευχή και η αμείωτη πίστη του στον Θεό, έδινε κουράγιο σε όποιον ήταν μαζί του και προκαλούσε δέος.

«…Και θυμάμαι όλα, όσα έγιναν εκείνη τη Μεγάλη Εβδομάδα, στη Σουρωτή, τα συγκινητικότατα, και ιδιαίτερα τη Μεγάλη Πέμπτη το πρωί, στη Λειτουργία, στην ακολουθία, και κατά την ακολουθία της Αναστάσεως, που έγιναν χωρίς κόσμο, εννοείται. Έγιναν παρουσία μόνον του Γέροντος και της αδελφότητος εκεί, στο παρεκκλήσι των Ταξιαρχών, των Αρχαγγέλων.

Τι να πρωτοαναφέρω, από όσα επιτρέπονται, βέβαια. Ο τρόπος με τον οποίο ο πατήρ Παΐσιος έπαιρνε το Άγιο Φως, κι ενώ έψελνε τόσο σιγά, νόμιζες ότι βοά προς τον Κύριο. Όπως τότε, που είπε ο Θεός στον Μωυσή «τί βοάς προς με;» κι ο Μωυσής μιλούσε από μέσα του. Πώς σιγόψελνε σε όλη την ακολουθία… Ο τρόπος που έλεγε τα «Αληθώς Ανέστη!», η ευλάβειά του, οι σταυροί του, το ύφος του, οι κινήσεις του, τα πάντα. Το πώς κοινωνούσε από την αναξιότητα μου. Μάς έπιανε τρέμουλο… Η καρτερία που έδειχνε στους πόνους. Η όλη φερέπονος διάθεσή του, γιατί, τότε, είχαν απομείνει μόνο 25-30 κιλά στο σώμα του.

Φυσικά, μου μένει αξέχαστη η τελευταία συνάντηση που είχαμε μετά τον Εσπερινό της Αγάπης, όπου, μεταξύ των άλλων, μου έλεγε τι του είχαν πει οι γιατροί. Οι γιατροί τού είπαν, ότι ό καρκίνος θα έκανε μετάσταση και θα πήγαινε από το Α όργανο, στο Β στο Γ, στο Δ…. στο Ν, παντού. Έτσι του είχαν πει οι γιατροί, γιατί ήθελε να μάθει και την αλήθεια. Και, τότε ο πατήρ Παΐσιος απήντησε χαριτωμένα, αναστάσιμα, ευχάριστα: «Ας πάει όπου θέλει ο καρκίνος, αρκεί εδώ να μην πάει», είπε δείχνοντας το κεφάλι του. Δηλαδή, εννοούσε αρκεί να μη πειραζόταν ο νους του, για να έχει καλή απολογία. Γιατί, μου έλεγε, «Δεν έχει σημασία το πότε θα φύγουμε. Σημασία έχει να είμαστε πάντοτε έτοιμοι».

Μετά απ’ αυτό, είπε στους γιατρούς: «Με κάνατε αστροναύτη, με τα οξυγόνα, με το α’ και με το β’… Τώρα, όμως, τελείωσε η αποστολή σας. Τώρα αρχίζει η δουλειά του Θεού». Μου είπε τότε και διάφορα άλλα…

Ο πατήρ Αρσένιος κλείνει την αφήγησή του, πολύ συγκινητικά, με το εξής περιστατικό:

«Ήταν άνοιξη, άκουγε (ο Άγιος Παΐσιος) τα πουλιά έξω να κελαηδούν και με ρωτάει:
«Τι λένε, τώρα, τα πουλάκια;»
«Πού να ξέρω Γέροντα;» του λέω εγώ.
«Ευλογημένε, λένε το «Χριστός Ανέστη!»»

Πηγή: http://apantaortodoxias.blogspot.gr

Βρείτε παρακάτω εικόνες και βιβλία αφιερωμένα στον Άγιο Παΐσιο!

Back To Top