Αίγινα: Το μοναστήρι – φρούριο της Παναγίας Χρυσολεόντισσας!

Αίγινα: Το μοναστήρι – φρούριο της Παναγίας Χρυσολεόντισσας!

Στο ψηλότερο σημείο της Αίγινας δεσπόζει αγέρωχο, το υπέροχο μοναστήρι της Παναγίας της Χρυσολεόντισσας, η οποία θεωρείται προστάτιδα του νησιού από τους κατοίκους. Μάλιστα, το συγκεκριμένο μοναστήρι θυμίζει περισσότερο φρούριο, καθώς έχει ψηλά τείχη και διαθέτει πύργο με πολεμίστρες – με 20 μέτρα ύψος και τρία πατώματα -, τον οποίο έχτισαν οι μοναχοί, καθώς ήταν συχνές οι επιδρομές πειρατών.

 

Το μοναστηριακό συγκρότημα είναι τετράγωνο, ενώ στο κέντρο της αυλής είναι κτισμένο το καθολικό, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, τον Άγιο Διονύσιο και τον Άγιο Χαράλαμπο. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο με τις παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη, μορφές Αγίων, Αγγέλων, αλλά και Ευαγγελιστών, ωστόσο ο μεγάλος θησαυρός της Μονής είναι η εικόνα της Παναγίας της Χρυσολεοντίσσης, επενδυμένη με ασήμι και τοποθετημένη στην άκρη του τέμπλου.

 

 

Το «χέρι της Παναγίας»

Το συγκεκριμένο μοναστήρι, με τον έντονο φρουριακό χαρακτήρα χτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα από τους μοναχούς Αρσένιο και Μακάριο με χρήματα που διέθεσαν οι ίδιοι, αλλά και με την συνδρομή των πιστών. Ωστόσο, εκτιμάται ότι η αρχική θεμελίωση του μοναστηριού έγινε πολύ νωρίτερα και συγκεκριμένα το 1403, αλλά το οικοδόμημα εκείνο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Δυστυχώς το μοναστήρι καταστράφηκε και δεύτερη φορά από πυρκαγιά στις αρχές του 18ου αιώνα. Τελικά, το 1808, ο μοναχός Παρθένιος ξαναχτίζει τη μονή και είναι αυτή που σώζεται μέχρι σήμερα.

 

Στο μοναστήρι αυτό οι μοναχοί μετέφεραν και την εικόνα της Παναγίας από το μοναστήρι του Αγίου Λεοντίου, το οποίο είχαν κάψει οι πειρατές τρεις φορές. Σύμφωνα, μάλιστα, με την παράδοση στα μισά της διαδρομής οι καλόγεροι έκαναν μια μικρή στάση για να ξεκουραστούν και ακούμπησαν την εικόνα σε έναν βράχο, στον οποίο έμεινε σημάδι. Υπάρχει, όμως και άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία, η Παναγία ανέβηκε στο βουνό και στάθηκε σε κάποιο σημείο για να ξεκουραστεί. Εκεί ακούμπησε το χέρι της στο βράχο, με αποτέλεσμα το σημάδι από το χέρι της Παναγίας να υπάρχει από τότε εκεί, για να θυμίζει σε όλους ότι ανέβηκε το μονοπάτι που οδηγούσε στο μοναστήρι. Ο βράχος αυτός με το σημάδι υπάρχει ακόμα και σήμερα και βρίσκεται δίπλα του ένα καντήλι, το οποίο καίει μέρα νύχτα. Βρίσκεται στα μισά της διαδρομής και στην Αίγινα το λένε «το Χέρι της Παναγίας».

 

 

Η ιστορία του μοναστηριού

Σύμφωνα με μία ακόμη τοπική παράδοση, αρχικά η Μονή ήταν κτισμένη κοντά στο παραθαλάσσιο χωριό Λεοντί, με συνέπεια να είναι εκτεθειμένη στις επιδρομές των πειρατών. Έπειτα από τρεις διαδοχικές καταστροφές της, στις αρχές του 17ου αιώνα αποφασίστηκε η μεταφορά της Μονής, σε σημείο μακριά από τη θάλασσα, σε προστατευμένη περιοχή ώστε να μην είναι εύκολα ορατή.  Ωστόσο, όταν άρχισε η ανέγερση της Μονής συνέβη ένα ιδιαίτερα θαυμαστό γεγονός. Τα εργαλεία τα οποία άφηναν οι κτίστες στο χώρο που έχτιζαν το μοναστήρι εξαφανίζονταν και το πρωί τα έβρισκαν σε άλλο σημείο και συγκεκριμένα στην σημερινή θέση της Μονής. Όταν το θαύμα αυτό επαναλήφθηκε τρεις φορές, οι μοναχοί κατάλαβαν το μήνυμα και ανήγειραν το μοναστήρι τους στην σημερινή τοποθεσία.

 

Με σιγίλλιο του Οικουμενικού πατριαρχείου η Μονή αναγνωρίστηκε ως «Σταυροπήγιο». Μάλιστα, λειτούργησε χωρίς διακοπή ως ανδρική, μέχρι και το 1935, έτος κατά το οποίο ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος διαπιστώνοντας την παντελή εγκατάλειψη της, την μετέτρεψε με βασιλικό Διάταγμα σε γυναικεία. Για το σκοπό αυτό απέσπασε από την μονή του Αγίου Νεκταρίου πέντε μοναχές. Στη Μονή λειτουργούν έξι παρεκκλήσια, το παρεκκλήσιο των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του Αγίου Αθανασίου, του Αγίου Νεκταρίου, του Αποστόλου Ανδρέα, του Αγίου Λεοντίου και της Αγίας Μαγδαληνής (κοιμητήριο). Η Μονή γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, οπότε γίνεται το μεγαλύτερο πανηγύρι του νησιού.

 

 

Πηγή: aegina.com, aeginatoday.gr & kastra.eu

Αφήστε μια απάντηση