Ευαγγελισμός της Θεοτόκου: Όταν τα δέντρα χαμηλώνουν και προσκυνούν τη γη

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου: Όταν τα δέντρα χαμηλώνουν και προσκυνούν τη γη

Γιατί καθιερώθηκε να τρώμε μπακαλιάρο

 

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι μία από τις μεγαλύτερες θεομητορικές γιορτές. Σύμφωνα με τη λαϊκή και χριστιανική παράδοση τη μέρα αυτή τα δέντρα χαμηλώνουν και προσκυνούν τη γη, ενώ το προηγούμενο βράδυ ανοίγουν οι ουρανοί και όποιος προλάβει να ζητήσει κάτι τη στιγμή εκείνη θα το αποκτήσει. Γι’ αυτό, μάλιστα, παλαιότερα έλεγαν πως  όποιος γεννιέται τη μέρα αυτή είναι τυχερός σε όλη του τη ζωή.

 

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες γιορτές, γι’ αυτό και η παράδοση ορίζει πως υπάρχει αποχή από κάθε δουλειά. Λέγεται, μάλιστα, πως ακόμη και τα χελιδόνια τη μέρα αυτή σταματούν να χτίζουν τη φωλιά τους. Η εορτή του Ευαγγελισμού καθιερώθηκε γύρω στον 4ο αιώνα και μετά τον ορισμό της εορτής των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου. Μεταξύ των δύο αυτών εορτών υπάρχει στενή σχέση και έπρεπε ο εορτασμός του Ευαγγελισμού να τοποθετηθεί 9 μήνες πριν από τη Γέννηση του Χριστού, δηλαδή στις 25 Μαρτίου.

 

 

 

Η χαρμόσυνη είδηση

Ο Ευαγγελισμός είναι η ανάμνηση της χαρμόσυνης αναγγελίας από τον αρχάγγελο Γαβριήλ προς την Παρθένο Μαρία ότι πρόκειται να γεννήσει τον Υιό του Θεού. Τιμάται από την Εκκλησία στις 25 Μαρτίου και στον ελληνικό χώρο συμπίπτει με τον εορτασμό της Εθνικής Παλιγγενεσίας. Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Λουκά ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου συνέβη έξι μήνες μετά τη θαυμαστή σύλληψη του Ιωάννη του Προδρόμου από την Ελισάβετ, τη γυναίκα του Ζαχαρία, όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ στάλθηκε από τον Θεό προς την Παρθένο Μαρία για να της ανακοινώσει ότι θα φέρει στον κόσμο τον Υιό του Θεού.

 

Εκείνη την περίοδο, η Μαρία ζούσε στη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας και ήταν μνηστευμένη με τον ξυλουργό Ιωσήφ. Ο Γαβριήλ εμφανίσθηκε ξαφνικά μπροστά στη Μαρία και της απηύθυνε τον χαιρετισμό: «Χαίρε κεχαριτωμένη, ο κύριος μετά σου». Η νεαρή γυναίκα ήταν λογικό να πανικοβληθεί, αλλά ο αρχάγγελος την καθησύχασε: «Μή φοβού, Μαριάμ εύρες γάρ χάριν παρά τώ Θεώ και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν».

 

Μόλις συνήλθε από την ταραχή, η Μαρία γεμάτη απορία ρώτησε τον αρχάγγελο πώς θα συλλάβει, αφού δεν γνωρίζει τον άνδρα. Ο Γαβριήλ της αποκρίθηκε ότι το Άγιο Πνεύμα θα την καλύψει σαν σύννεφο και θα ενεργήσει αφανώς και μυστηριωδώς τη σύλληψη του Υιού του Θεού. Η Μαρία πείστηκε από τα λόγια του Γαβριήλ. «Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου» και ο αρχάγγελος Γαβριήλ απήλθε.

 

Γιατί τρώμε μπακαλιάρο

Η μέρα αυτή όμως, είναι στενά συνδεδεμένη και με ένα ιδιαίτερο έδεσμα, το μπακαλιάρο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ιστορία του μπακαλιάρου ξεκινάει περίπου την εποχή των Βίκινγκς, καθώς τότε πρωτοεμφανίστηκε σαν εμπορικό προϊόν. Από στοιχεία προκύπτει πως πρώτοι πάστωσαν τον μπακαλιάρο οι Βάσκοι, που ξεκίνησαν το εμπόριο του κατά το Μεσαίωνα και τον ονόμασαν «ψάρι του βουνού». Στην Ελλάδα το συγκεκριμένο έδεσμα ήρθε τον 15ο αιώνα και υιοθετήθηκε κατά τη διάρκεια της σαρακοστιανής νηστείας. Με εξαίρεση τα νησιά, όπου υπήρχε πάντα φρέσκο ψάρι, στην υπόλοιπη Ελλάδα ο παστός μπακαλιάρος ήταν η φθηνή και εύκολη λύση. Μάλιστα ιστορικά, εκείνοι που έστελναν στην Ελλάδα μεγάλες ποσότητες μπακαλιάρου ήταν οι Άγγλοι, οι οποίοι τον αντάλλασσαν με σταφίδες.

 

 

Αφήστε μια απάντηση