Η φιλανθρωπία στην Καινή Διαθήκη

Η φιλανθρωπία στην Καινή Διαθήκη

Στις δύσκολες μέρες που βιώνουμε με τον πόνο των συνανθρώπων μας που έχουν ανάγκη τη βοήθεια και την στήριξή μας στη μεγάλη δοκιμασία της προσφυγιάς που περνούν, είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε τι μας διδάσκει η Καινή Διαθήκη για την αρετή της φιλανθρωπίας.

Η φιλανθρωπία - Καινή ΔιαθήκηΟ Κύριος αγκάλιασε όλους του ανθρώπους και δίδαξε την φιλαδέλφεια, την αγάπη και τη συμπόνοια.

Οι Άγιοι πατέρες της Εκκλησίας ενίσχυσαν τον φιλάνθρωπο λόγο Του, συνεχίζοντας τις διδαχές. Λαμπρό παράδειγμα φιλανθρωπίας και αποδοχής όλων των ψυχών, ανεξαρτήτως χρώματος, οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, αποτελεί φυσικά το περιβόλι της Παναγίας, το Άγιο όρος.

Η ορθόδοξη διδασκαλία, ως η κατεξοχήν διδασκαλία που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι το απόλυτο παράδειγμα της αρετής της φιλανθρωπίας.

Η έννοια της φιλανθρωπίας ως αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, εκφράστηκε από τον απόστολο Παύλο. Γράφοντας στον μαθητή του, Τίτο, στο κεφ. 3,14 και λέγοντας «όταν ο σωτήρας μας ο Θεός φανέρωσε την καλοσύνη Του και την αγάπη Του στους ανθρώπους, μας έσωσε, όχι για τα καλά έργα, που τυχόν κάναμε εμείς, αλλά γιατί μας σπλαχνίστηκε», διακυρύσσει ότι το γεγονός της ενανθρώπισης της ενσάρκωσης του Χριστού ήταν μια εκδήλωση της χάρης και της φιλανθρωπίας του Θεού, μια έννοια που αναπτύσσεται αργότερα στα κείμενα των Ελλήνων πατέρων της Εκκλησίας μας.

Παλαιά και Καινή Διαθήκη

Η πρακτική εφαρμογή του όρου εκφράζεται πολύ παραστατικά από τον Ευαγγελιστή Λουκά στο βιβλίο των Πράξεων. Εκεί περιγράφει τη συμπόνοια που έδειξαν οι κάτοικοι της Μελίτης μετά το ναυάγιο του πλοίου που μετέφερε τον Απόστολο Παύλο δέσμιο στη Ρώμη και λέει ότι του έδειξαν «ού την τυχούσαν φιλανθρωπίαν». Άναψαν φωτιά και τους δέχτηκαν όλους λόγω της βροχής και του ψύχους παρουσιάζοντας έτσι πράξεις φιλοξενίας και φιλανθρωπίας (Πράξ. 28,1-2)

Η διδασκαλία του Χριστού έκανε τη φιλανθρωπία ώστε να ασκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. Στη θεωρία του λάχιστον κατήργησε την έννοια του Εβραίου και του ειδωλολάτρη, του Έλληνα και του βαρβάρου, μίλησε εναντίον των φυλετικών, κοινωνικών και οικονομικών διακρίσεων και των διαφορών των φύλων. Κατά τον απόστολο Παύλο «δεν υπάρχει Ιουδαίος και ειδωλολάτρης, δεν υπάρχει δούλος κι ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας και γυναίκα. Όλοι εσείς είστε ένας, χάρη στον Ιησού Χριστό» (Γαλ. 3,8)

Ανακαλύψτε εδώ περισσότερα για τη σημασία της Καινής Διαθήκης, ένα βιβλίο για μια ολόκληρη μαθητείας ζωής!

Και αλλού «Σ’αυτή τη νέα κατάσταση, δεν υπάρχουν πια εθνικοί και Ιουδαίοι, περιτμημένοι και απερίτμητοι, βάρβαροι, Σκύθες, δούλοι, ελεύθεροι. Του Χριστού είναι όλοι και ο Χριστός είναι σε όλα» (Κολ. 3,11)

Καινή Διαθήκη

Η φιλανθρωπία έγινε μια αρετή που βασικά επιδιώκεται σαν μίμηση της στάσεως του Θεού παρά σαν έκφραση ανθρωπιστικών αισθημάτων ή φιλάνθρωπης συμπόνοιας προς τους ενδεείς. Η Χριστιανική αγάπη προς την οποία συγγενεύει η αρχαία έννοια της φιλανθρωπίας πήρε μια πιο θρησκευτική έξαρση στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία. Η διδασκαλία που κατέστησε τη φιλανθρωπία θεοκεντρική, ήταν το κήρυγμα του Ιησού Χριστού: «ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθεν διακονηθήναι αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον ανί πολλών» (Μάρκ.10,45-Ματθ.20,28). Έτσι ο φιλάνθρωπος γίνεται ο δούλος του Θεού, όπως και ο Θεός πήρε του δούλυο τη μορφή. Ο Θεός δεν εκδήλωσε την αγάπη του για τον άνθρωπο από εγωιστικά κίνητρα – θα ήταν βλασφημία μία τέτοια άποψη- αλλά για να μπορέσει να σωθεί ο άνθρωπος. Εδώ λοιπόν, βρίσκεται η βάση του αλτρουισμού, της ανιδιοτελούς αγάπης, της Χριστιανικής φιλανθρωπίας.

Παλαιά και Καινή Διαθήκη
Πηγή: Πρωτ/ρου Δημητρίου Βακάρου, Δρ.Θ., Φιλανθρωπία, η δύναμη της προσφοράς, Θεσσαλονίκη 2010, σελ.32-33.

Τα βιβλία του Μακαριστού πρωτοπρεσβύτερου, πατρός Δημητρίου Βακάρου, και οι συλλεκτικές εκδόσεις της Καινής Διαθήκης
διατίθενται από το e-shop της Έκθεσης Προϊόντων Αγίου Όρους.