Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την αγιοκατάταξη του Αγίου Παϊσίου

Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την αγιοκατάταξη του Αγίου Παϊσίου

Η ζωή του πριν μονάσει και τι λέει ο ίδιος για τις εικόνες των αγίων

 

Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την αγιοκατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ένα γεγονός που έδωσε χαρά σε Ορθοδόξους όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Πιο συγκεκριμένα, ήταν 13 Ιανουαρίου του 2015 όταν το Πατριαρχείο ανακοίνωσε τη συγκεκριμένη είδηση.

Ο γέροντας Παΐσιος, κατά κόσμον Αρσένιος Ενζεπίδης, πριν γίνει μοναχός, εργάστηκε σαν ξυλουργός, ενώ υπηρέτησε για πέντε χρόνια και στο στρατό, ως ασυρματιστής, αλλά και στην πρώτη γραμμή. Γεννήθηκε το 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, ένα χωριό νότια της Καισαρείας και ήταν το 8ο παιδί της οικογένειας. Λίγες ημέρες μετά τη γέννησή του, η ανταλλαγή πληθυσμών, που ξερίζωσε τους Έλληνες της Μικράς Ασίας ανάγκασε και την οικογένειά του, να εγκατασταθεί στην Κόνιτσα.

 

Η ζωή του πριν το Άγιο Όρος

Η οικογένεια έφτασε στην Ελλάδα και για μικρό χρονικό διάστημα διέμεινε στο λιμάνι του Πειραιά. Αργότερα, ταξίδεψε από εκεί στην Κέρκυρα, όπου και εγκαταστάθηκαν μόλις για ενάμιση χρόνο. Από εκεί μετακόμισαν στην Ηγουμενίτσα για να εγκατασταθούν τελικά στην Κόνιτσα, όπου και ο μικρός Αρσένιος τελείωσε το σχολείο και έλαβε το απολυτήριο του «με βαθμό οκτώ και διαγωγή εξαίρετο». Το 1945 κατετάγη στον στρατό, όπου και υπηρέτησε επί μία πενταετία. Στα χρόνια του εμφυλίου υπηρέτησε ως ασυρματιστής, χωρίς να αποφύγει το πεδίο της μάχης στην πρώτη γραμμή. Το μεγαλύτερο όμως διάστημα της θητείας του, το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή. Γι’ αυτό και πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Γέροντα τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού». Απολύθηκε το  1949, οπότε και ανακοίνωσε στους γονείς του, την επιθυμία του να μονάσει.

Ο νεαρός Αρσένιος επισκέφθηκε το Άγιο Όρος για πρώτη φορά στα 25 του χρόνια, όπου του έδωσαν το όνομα Αβέρκιος, και αρχικά κατέλυσε στη σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος, στη Μονή Εσφιγμένου. Έπειτα στη Μονή Φιλοθέου, όπου του δόθηκε και το όνομα Παΐσιος. Το 1957 έστειλε μια φωτογραφία του στη μητέρα του Ευλαμπία. Πίσω από τη φωτογραφία, την αποχαιρετούσε επισήμως, γράφοντας : «Και δια μητέρα εις το εξής, θα έχω την Παναγίαν».

 

 

 

Τι λέει ο Άγιος Παΐσιος για τις εικόνες των Αγίων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα λεγόμενα του Αγίου Παϊσίου για τις εικόνες των Αγίων, τις οποίες όπως λέει ο Χριστιανός ασπάζεται απευθυνόμενος στον Άγιο που απεικονίζεται, όπως ακριβώς μια μάνα ασπάζεται μία φωτογραφία του παιδιού της. Η μάνα, όπως λέει, δε φιλάει το χαρτί, αλλά το παιδί του που βλέπει στη φωτογραφία.

Λέει ο γέροντας Παΐσιος: «Ο ευλαβής ιδιαίτερα ευλαβείται τις εικόνες. Και όταν λέμε «ευλαβείται τις εικόνες», εννοούμε ότι ευλαβείται το εικονιζόμενο πρόσωπο. Όταν έχει κανείς μια φωτογραφία του πατέρα του, της μάνας του, του παππού του, της γιαγιάς του, του αδελφού του, δεν μπορεί να την σχίσει ή να την πατήσει, πόσο μάλλον μια εικόνα! Οι Ιεχωβάδες δεν έχουν εικόνες. Την τιμή που αποδίδουμε στις εικόνες την θεωρούν ειδωλολατρία.

Είπα σε έναν Ιεχωβά μια φορά: «Εσείς δεν έχετε φωτογραφίες στα σπίτια σας;».

«Έχουμε», μου λέει.

«Έ, καλά, η μάνα, όταν το παιδί της λείπει μακριά, δεν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της;».

«Την φιλάει», μου λέει.

«Το χαρτί φιλάει ή το παιδί της;».

«Το παιδί της», μου λέει.

«Έ, όπως εκείνη, όταν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της, του λέω, φιλάει το παιδί της και όχι το χαρτί, έτσι και εμείς τον Χριστό φιλούμε· δεν φιλούμε το χαρτί ή το σανίδι».

 

Το θαύμα με την εικόνα

Η παρακάτω ιστορία αποτελεί επίσης εξιστόρηση του γέροντα Παϊσίου. «Πόση ευλάβεια πρέπει να έχουμε στις εικόνες! Ένας μοναχός ετοίμασε μία εικόνα του Αγίου Νικολάου, για να την δώσει ευλογία σε κάποιον. Την τύλιξε με καλό χαρτί και την έβαλε σε ένα ντουλάπι, μέχρι να την δώσει. Αλλά χωρίς να προσέξει, την έβαλε ανάποδα. Σε λίγο άρχισε να ακούγεται μέσα στο δωμάτιο ένας κρότος. Κοίταζε ο μοναχός από δω, αποκεί, να δει από πού ερχόταν αυτός ο κρότος. Που να πάει ο νους του ότι ερχόταν από το ντουλάπι! Ο κρότος συνέχιζε για αρκετή ώρα, «τακ-τακ-τακ» δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Τελικά όταν πήγε κοντά στο ντουλάπι, κατάλαβε ότι ο κρότος έβγαινε από εκεί. Το ανοίγει και βλέπει ότι ο κρότος έβγαινε από την εικόνα. «Τι να έχει η εικόνα; λέει για να δώ». Μόλις την ξετύλιξε, είδε πως ήταν ανάποδα. Την έστησε όρθια και αμέσως σταμάτησε ο κρότος».

 

 

Πληροφορίες: «Τα Νέα»

και από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β΄»

Αφήστε μια απάντηση