Μία τεράστια πνευματική παρακαταθήκη αφήνει πίσω του ο πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός

Μία τεράστια πνευματική παρακαταθήκη αφήνει πίσω του ο πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός

Το Σάββατο η Εξόδιος Ακολουθία προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμου.

 

Τεράστια πνευματική παρακαταθήκη αφήνει πίσω του ο πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός, ο οποίος εκοιμήθη σε ηλικία 79 ετών. Η Εξόδιος Ακολουθία, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμου, θα τελεστεί αύριο Σάββατο 21η Δεκεμβρίου και ώρα 2.00 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Θωμά Αμπελοκήπων.

Ο πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός , ήταν μια σπουδαία προσωπικότητα της Ορθοδοξίας, ένας από τους σπουδαιότερους σύγχρονους θεολόγους, ο οποίος έγινε αποδεκτός και σεβαστός από τον επιστημονικό κόσμο παγκοσμίως για την σοφία και την κατάρτιση του, αλλά και για το σπουδαίο έργο του.  Σημαντικότερο όλων, όμως, θεωρείται η αγάπη του κόσμου προς το πρόσωπο του, όχι μόνο γιατί ήταν πιστός προς την ιερά παράδοση της Εκκλησίας, αλλά κυρίως για την απλότητα του χαρακτήρα του. Ο πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός ήταν ομότιμος καθηγητής θεολογίας και συγγραφέας πάνω από 40 θεολογικών βιβλίων, υπήρξε μέλος πολλών Επιστημονικών Συλλόγων και εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδος και της Κύπρου σε συνέδρια. Οι ομιλίες του γίνονταν πάντα δεκτές με χαρά, ανυπομονησία, ευγνωμοσύνη, αλλά και σεβασμό, τόσο από τους συναδέλφους του, όσο και από τον κόσμο που τόσο πολύ τον αγαπούσε.

Τι είναι η Ορθοδοξία;

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του σε μία ομιλία του με τίτλο «Τι είναι Ορθοδοξία», όπου αναφέρεται στις σταθερές, που τεκμηριώνουν την ταυτότητα της χριστιανικής Ορθοδοξίας,  παρομοιάζοντας την Εκκλησία με ένα νοσοκομείο – θεραπευτήριο. Με απλά και κατανοητά λόγια εξηγεί τι σημαίνει Ορθοδοξία για τον ίδιο.

«α) Η Εκκλησία ως σώμα Χρίστου, λειτουργεί ως θεραπευτήριο – νοσοκομείο. Διαφορετικά δεν είναι Εκκλησία, αλλά Θρησκεία. Οι Κληρικοί, εκλέγονταν αρχικά από τους θεραπευμένους, για να λειτουργούν ως θεραπευτές των άλλων. Η θεραπευτική λειτουργία της Εκκλησίας σώζεται σήμερα κυρίως στις Μονές, που αντέχοντας ακόμη στην εκκοσμίκευση, συνεχίζουν την Εκκλησία των αποστολικών χρόνων.

β) Οι επιστήμονες της εκκλησιαστικής θεραπείας είναι οι ήδη θεραπευμένοι. Όποιος δεν έχει εμπειρία της θεραπείας δεν μπορεί να είναι θεραπευτής. Αυτή είναι η ουσιαστική διαφορά μεταξύ ποιμαντικής θεραπευτικής επιστήμης και ιατρικής επιστήμης. Οι επιστήμονες της εκκλησιαστικής θεραπευτικής (Πατέρες και Μητέρες) αναδεικνύουν άλλους θεραπευτές, όπως οι Καθηγητές της Ιατρικής αναδεικνύουν τους διαδόχους τους.

γ) Ο περιορισμός της Εκκλησίας στην απλή συγχώρηση των αμαρτιών για την είσοδο μετά θάνατον στον παράδεισο συνιστά αλλοτρίωση και ισοδυναμεί με το να συγχωρεί η ιατρική επιστήμη τον ασθενή, για να θεραπευθεί μετά θάνατον! Η Εκκλησία δεν αποβλέπει στο να στείλει κάποιον στον παράδεισο ή στην κόλαση. Παράδεισος και κόλαση, άλλωστε, δεν είναι τόποι, αλλά τρόποι υπάρξεως. Η Εκκλησία, θεραπεύοντας τον άνθρωπο, τον προετοιμάζει να βλέπει τον Χριστό αιώνια μέσα στο άκτιστο φώς Του ως παράδεισο και όχι ως κόλαση, δηλαδή «πύρ καταναλίσκον» (Έβρ. 12, 29). Και αυτό, φυσικά, άφορα σε κάθε άνθρωπο, διότι ΟΛΟΙ οι άνθρωποι θα βλέπουν αιώνια τον Χριστό, ως «Κριτή» του κόσμου.

 

Πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός

 

δ) Η εγκυρότητα της επιστήμης τεκμηριώνεται από την επίτευξη των στόχων της (π.χ. στην ιατρική, από τη θεραπεία του ασθενούς). Έτσι, διαφοροποιείται η αυθεντική επιστημονική ιατρική από τον κομπογιαννιτισμό. Κριτήριο και της ποιμαντικής θεραπευτικής της Εκκλησίας είναι η επίτευξη της πνευματικής θεραπείας, με το άνοιγμα της πορείας προς τη θέωση. Η θεραπεία δεν μετατίθεται στη μεταθανάτια ζωή, αλλά συντελείται στη ζωή του άνθρωπου σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο (εδώ και τώρα). Αυτό διαπιστώνεται από τα άφθαρτα λείψανα των Αγίων που νικούν τη βιολογική φθορά, όπως αυτά των Αγίων της Επτανήσου: Σπυρίδωνος, Γερασίμου, Διονυσίου και Θεοδώρας της Αυγούστας. Τα άφθαρτα ιερά λείψανα είναι στη παράδοση μας οι αδιαφιλονίκητες τεκμηριώσεις της θεώσεως, της ολοκληρώσεως δηλαδή της θεραπευτικής της Εκκλησίας. Θα παρακαλούσα δε τον ιατρικό κόσμο της χώρας μας να προσέξει ιδιαίτερα την περίπτωση των ακεραίων ιερών λειψάνων, διότι όχι μόνο δεν έχουν δεχθεί επιστημονική επέμβαση, αλλά φανερώνεται σ’ αυτά η ενέργεια της θεϊκής Χάρης. Διότι τη στιγμή ακριβώς, που αρχίζει η διάλυση του κυτταρικού συστήματος, σταματά αυτόματα, και αντί δυσοσμίας εκπέμπεται ευωδία. Περιορίζομαι στα ιατρικά συμπτώματα, και δεν επεκτείνομαι στα θαύματα, ως αποδείξεις της θεώσεως, διότι ανήκουν σε άλλη σφαίρα.

ε) Τέλος, τα ιερά κείμενα της Εκκλησίας (Γραφή, συνοδικά και πατερικά κείμενα) δεν κωδικοποιούν κάποια χριστιανική ιδεολογία, αλλά έχουν θεραπευτικό χαρακτήρα, λειτουργώντας όπως τα πανεπιστημιακά συγγράμματα στην ιατρική επιστήμη. Αυτό ισχύει και για τα λειτουργικά κείμενα, λ.χ. τις Ευχές. Η απλή ανάγνωση μιας Ευχής (προσευχής), χωρίς παράλληλη ένταξη του πιστού στη θεραπευτική διαδικασία της Εκκλησίας, δεν θα διέφερε από την περίπτωση, που ο ασθενής καταφεύγει στο γιατρό με ισχυρούς πόνους, και εκείνος αντί να επέμβει δραστικά, περιορίζεται στο να τον ξαπλώσει στο χειρουργικό κρεβάτι και να του διαβάσει το σχετικό με τη νόσο του κεφάλαιο!

Αυτή με λίγα λόγια είναι η Ορθοδοξία. Δεν έχει σημασία, αν την αποδέχεται κανείς η όχι. Γι’ αυτό απευθύνομαι προς όλους, και τους μη χριστιανούς και τους αδιάφορους, αλλά και προς «χριστιανούς» (σε εισαγωγικά). Κάθε άλλη εκδοχή για τον Χριστιανισμό συνιστά παραποίηση και διαστροφή του, έστω και αν θέλει να προβάλλεται ως Ορθοδοξία!»

Ομιλίες

Οι ομιλίες του ήταν πάντα εμπνευσμένες και δεν περιορίζονταν σε θρησκευτικά ζητήματα, αλλά συνδύαζαν θέματα της Εκκλησίας με ιστορικά ζητήματα, καθώς και με το σύγχρονο τρόπο ζωής, ενώ έχει αναφερθεί εκτενώς σε ήρωες της Ελληνικής Επαναστάσεως και το έργο τους τόσο από ιστορική όσο και από θρησκευτική πλευρά. Ενδεικτικά ακολουθούν μερικά από τα θέματα των ομιλιών του τα τελευταία χρόνια:

«Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός (1771 – 1826). Η ηγετική φυσιογνωμία του. Η συμβολή του στον απελευθερωτικό αγώνα», «Γιατί να αναζητούμε υποκατάστατα κι όχι αυθεντικά πρότυπα;», όπου πραγματευόταν το θέμα του ξενόφερτου Αγίου Βαλεντίνου, «Η ανάγκη Θεολογικών Σχολών με εκκλησιαστικόν χαρακτήρα», «Τα αληθινά πρότυπα αγωγής και παιδείας των Τριών Ιεραρχών», «Ορθοδοξία και Ελληνικότητα», «Ο Στρατηγός Ι. Μακρυγιάννης και η Ελληνορθοδοξία», «Το μήνυμα της διδασκαλίας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά».

 

 

Πηγή για την ομιλία: Ιερόν Ησυχαστήριον Παντοκράτορος

 

Αφήστε μια απάντηση